پس از گذشت يک سال و اندی از شروع انتشار بخشی از نوشته هايم تحت عنوان اين وبلاگ بنا به دلايل متعددی تصميم به توقف اين کار گرفتم. حرکتی که با واکنش های ناراحت کننده و بعضاً عجيبی از سوی دوستان خواننده (؟) رو به رو شد.

بنا نداشتم که برای مدتی چيزی بنويسم، اما شدت و صورت پاره ای از برخوردها و اظهارنظرهای مذکور برآنم داشت تا واکنشی در قبال حرکاتی از اين دست روی کاغذ بياورم. خيلی فکر کردم که آيا بايد مطلبی را که چندی پيش از اين از سر بی حوصلگی (و شايد کمی دل پر) نوشته بودم توی وبلاگ بگذارم يا نه. به هر حال شر بر خير پيروز شد (!) و آن چه در ادامه می آيد قسمتی از همين نوشته است.

عليرغم آن چه گذشت، مناسب است پيش از مطالعة ادامة مطلب به مواردی توجه شود:

1-در اين جا (و در هيچ جای ديگری) در صدد توضيح و برشمردن علل اين توقف انتشار عمومی مطالبم نيستم.

2-توقف نوشتن در اين وبلاگ به منزلة پايان روزآمد شدن آن نيست و هرگز برآن نيستم تا وبلاگ را حذف نمايم. صرفاً ادامة اين گونه نوشتن را به زمانی ديگر موکول کرده ام. شايد روزی ديگر ... .

3-آن چه در ادامه می آيد از هيچ رو و به هيچ منظوری به منزلة پاسخ به مطالب مذکور نيست و صرفاً (حداقل از جانب نويسنده) در حکم يک واکنش تلقی می شود. پاسخ دادن به اين مطالب نه در توانايی من است و نه در شأن و احترام درخور آزادی برای قلم فرسايی عمومی.

4-با توجه به خروج موقتی از حيطة وبلاگ نگاری، در راه نوشتن اين مطلب از برخی مرزها و ملاحظات عادی نگارش عمومی عبور کرده ام؛ ملاحظاتی که تنها انتشاردهندگان دائمی مطالب، خود را ملزم به رعايت آنها می بينند و پيشاپيش از دوستان تقاضا دارم مسأله را شخصی قلمداد نکنند. لحن بعضاً تند اين نوشته در نتيجة همين عبور از مرز حاصل شده است.